
Josefien woont al samen met haar moeder wanneer bij haar de diagnose Alzheimer wordt gesteld. Ondanks die nabijheid wordt Josefien overvallen door het schuldgevoel haar nooit echt gezien of begrepen te hebben. Ze begint haar moeder te filmen, tekenen en interviewen. De ziekte verandert hun dagelijkse leven ingrijpend. Josefien is niet meer alleen dochter, maar ook mantelzorger. Met camera, penseel en schetsboek probeert ze te begrijpen wie haar moeder was, en wie ze aan het worden is nu de ziekte haar identiteit aantast.


