Dorine Wiersma

Zes solovoorstellingen maakte ze al, vol puntige en zelfgeschreven cabaretliedjes waarbij ze zichzelf begeleidde op diverse gitaren. Actueel, geestig en soms venijnig. Haar anti-ode aan schrijfster Heleen van Royen leverde haar de Annie M.G. Schmidtprijs op.

Na vier jaar afwezigheid laat Dorine in haar nieuwe muziektheatervoorstelling de actualiteit even los. De liedjes gaan over meer universele thema’s als liefde, verlies, verandering en ouder worden. Herkenbaar en ontroerend, maar ook grappig en relativerend. 

Voor het eerst staat ze niet alleen op het toneel. Samen met Jaap van Westen (bas) en Wieke Garcia (harp/percussie) ontstaat een hogwaardig muzikaal samenspel met ruimte voor verstilling en humor. De muziek beweegt soepel tussen verschillende stijlen en geeft haar liedjes extra gelaagdheid.

Tijdens de voorstelling worden foto’s geprojecteerd van haar vader, fotograaf, geoloog en wereldreiziger Dirk Wiersma. In zijn werk stond één thema centraal: de schoonheid van verval en vergankelijkheid.  Zijn werk, waarin de schoonheid van verval en vergankelijkheid centraal staat, vormt een visuele laag die samenvloeit met de muziek.

Een muzikale voorstelling over wat voorbijgaat en over wat gaandeweg blijft.

Deze zaal heeft vrije zitplaatsen. Je kiest bij binnenkomst zelf een stoel uit.